วัดระฆังโฆษิตารามวรมหาวิหาร นั้นเป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิด วรมหาวิหาร นั้นตั้งอยู่เลขที่ ๒๕๐ แขวงศิริราช อยู่ในเขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร และเขตของวัดอยู่ติดกับแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงกันข้ามกับท่าช้างวังหลวง และที่ดินของเอกชนทางด้านตะวันตก ทางเหนือนั้นติดกับถนนศาลาต้นจันทน์ และทิศใต้จรดคลองวัดระฆัง และกรมอู่ทหารเรือ ซึ่งที่ตั้งของวัดมีเนื้อที่ ๒๘ ไร่ และมีที่ดินธรณีสงฆ์อีก ๓ ไร่ ให้เอกชนเช่าปลูกบ้านอยู่
วัดระฆังนั้น เดิมชื่อวัดบางหว้าใหญ่ เป็นวัดโบราณ ถูกสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี สร้างคู่กันกับวัดบางหว้าน้อย หรือวัดอมรินทรารามวรวิหาร ซึ่งในปัจจุบันซึ่งวัดนี้ตั้งอยู่ติดกับสถานีรถไฟบางกอกน้อย
สาเหตุที่เปลี่ยนชื่อวัดนั้น เพราะตามหลักฐานในพระราชพงศาวดาร นั้นไเล่าไว้ว่าในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช นั้นได้มีการขุดดินเพื่อประสงค์จะทำสระแล้วสร้างหอไตรปิฎก (สระนี้ยังปรากฏอยู่ในบริเวณหมู่กุฎิคณะ ๓ ในปัจจุบัน) ระหว่างที่ขุดดินอยู่นั้นได้พบระฆังลูกหนึ่ง ซึ่งเมื่อลองตีดูปรากฏว่ามีเสียงไพเราะยิ่งนัก ความทราบถึงรัชกาลที่ ๑ จึงทรงขอไปไว้ที่หอระฆังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หรือวัดพระแก้วในพระบรมมหาราชวังนั้นเอง และได้สร้างระฆังขึ้นใหม่ถึง ๕ ลูก และทรงสร้างหอระฆังให้ด้วย และพระราชทานนามวัดเสียใหม่ว่า "วัดระฆังโฆษิตาราม" และต่อมาในรัชสมัยพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นั้นให้เปลี่ยนชื่อวัดระฆังเป็น "วัดราชคัณฑิยาราม" (คัณฑิ แปลว่า ระฆัง) แต่ไม่มีคนนิยมเรียก คงเรียกสืบต่อกันมาว่าวัดระฆัง
